Isma’il mutum ne mai sanyi, mai tsare zuciyarsa kamar sirri. A ganinsa, soyayya bata wuce wasa da motsin rai ba. Yakan ce, “Mutum mai hankali baya bada zuciyarsa a sauki.” Abokansa ma sun saba jin wannan magana a bakinsa.
Amma ranar da Amina ta shigo aji, wani abu ya sauya.
Ba ta da hayaniya. Ba ta da kokarin jan hankali. Ta shigo cikin nutsuwa, hijabi mai launin shudi mai laushi a kanta, idanuwanta kasa. Amma duk da haka, duk wanda ya kalleta zai fahimci akwai wani irin kima da kamun kai a tattare da ita.
Lokacin da aka ce ta gabatar da kanta, ta mike cikin ladabi.
“Sunana Amina Muhammad,” ta fada cikin murya mai sanyi.
Isma’il ya ji kamar an taba wani wuri a zuciyarsa da bai taba motsi ba. Bai san dalili ba, amma ya kasa dauke idonsa daga kanta.
Bayan an tashi daga aji, sai ya tarar tana kokarin daukar littafinta da ya fadi. Ba tare da tunani ba, ya sunkuya ya dauka ya mikawa.
“Na gode,” ta fada tana kallonsa na dan lokaci.
Wannan kallon bai wuce dakika biyu ba… amma ya isa ya rikita masa zuciya.
Tun daga ranar, Isma’il ya fara neman dalilin da zai sa ya kusance ta. Ba don ya yarda da soyayya ba… sai don ya tabbatar wa kansa cewa zuciyarsa ba zata taba fada cikin wannan tarkon ba.
Bai sani ba, wutar da yake kokarin kaucewa… tuni ta kamawa a hankali.
